logo

Arkadaşım Suat Köylüoğlu

 

Hayırsever Suat Ağabey; Köylüoğlu ailesinin gururu. Gönlü ve sofrası herkese açık, Develi’ye son yıllarda yapılan hayır eserlerde büyük emeği ve katkısı var. Ortaokul ve Lise yıllarından arkadaşı İsmail Samur Hocam, Duayen Suat Ağabey ile ilgili sosyal medyada bu güzel ve içten bir yazıyı kaleme aldı. Suat Ağabey, ben akılsız mıyım da akıllı telefon kullanayım dediği için bu yazıyı belki okuyamamıştır. Virgülüne dokunmadan o yazıyı hocamın izniyle paylaşıyorum.

Arkadaşım Suat,

Tebrikler Suat. Bizim başaramadığımız işleri başardın. Biz paranın kolay kazanıldığı yerlere gittik, sen memlekette doğup büyüdüğün yerlerde kalmayı tercih ettin, biz elin memleketlerinin gelişmesine, kalkınmasına katkıda bulunurken sen kendi memleketinin kalkınmasına, gelişmesine katkıda bulundun.
Tebrikler Suat. Biz rahat yolu seçtik, yaşanması kolay yerlere kaçıp giderken, sen memlekette kaldın baba ocağını tüttürmeye devam ettin.
Tebrikler Suat. Biz kazandığımız paraları kendi zevkimiz için arabalara, yatlara, katlara yatırırken; tatillerde, lokantalarda, otellerde, motellerde tüketirken sen kazandığın paraların bir kısmını da olsa okul yaptırmak gibi kutsal bir işe harcamayı başardın. Bu büyük bir başarıdır. Başarılarını gönülden kutluyorum.
En son Develi’ye gittiğimdeydi, doğup büyüdüğüm yerdeydim, aradan 40 yıl geçmişti. Sokaklar genişlemiş. Eski toprak damlı evler yıkılmış, dallarından turfanda meyveler arakladığımız ağaçlar kesilmiş yerine koca koca apartmanlar dikilmiş. Şehrin sadece çehresi değil, içinde yaşayan insanlar da değişmiş. Eskiler benim gibi doğdukları yerleri terk etmiş, karınlarının doydukları yerlere göç etmiş, tanıdık kimse kalmamıştı. Sanki memleketimde değil, yaban ellerdeydim.
Sabah kalktık, mutat olduğu üzere eti, soğanı, biberi doğradık, tuzunu attık, tepsiyi koltuğumun altına aldım, mahalle fırınının yolunu tuttum. Fırına vardığımda hınca hınç adam doluydu. Herkes evde hazırladığı harcı fırıncının tezgâhına koymuş, sırasını bekliyordu. Selam verdim, tepsiyi tezgâha koydum, çekildim bir köşeye, sıramı beklemeye başladım.
Doğup büyüdüğüm mahalle fırınında bir tane olsun tanıdık bir yüz yoktu. Herkes birbirine bakıyor, bu yeni gelen misafiri tanıyan biri çıkacak mı diye bekliyordu. Genellikle mahalle fırınına dışarıdan kimse gelmediği için herkes merak etmişti, bu kim diye? Nihayet içlerinden biri dayanamadı:
– Nerelisin hemşerim? Dedi.
– Buralıyım. Develi’nin yerlisiyim, Dedim.
– Haa, öyleyse biz tanımayız, dedi. Gerçekten de biraz abartırsak Develi’nin yerlisi kalmamış, hepsi büyük şehirlere gitmiş yerleşmişti. Örneğin İstanbul’da Develi’den daha çok Develili yaşıyordu.
Öğleden sonra çarşıya çıktım. Nereye gideceğimi bilemiyordum. Kendi memleketimde yer garibine dönmüştüm. Sağa sola bakınırken Işık Oral’ı gördüm. İsveç’te yaşıyordu.
– Memleket ne hale gelmiş, hiç tanıdık yok, Dedim.
– Suat var. Gel gidelim, Dedi. Gittik. Gerçekten de herkes kaçıp gitmiş. Memlekette bir Suat kalmıştı. Suat dükkânın arkasına bir bahçe yaptırmış. Bahçeye geçtik. Laf lafı açtı. Gittikçe sohbet koyulaştı. Oh ne güzel etmiş! Nihayet bir arkadaş memleketi terk etmemişti. Kalacak yerimiz vardı.
Akşama doğru birkaç arkadaş daha geldi. Dolap açıldı. Başlandı etler, sebzeler doğranmaya…
Koca güveç çıkarıldı, ağzına kadar dolduruldu, pişirildi. Yedik, içtik, lafladık… Lafladık… Bir ara o her yerde rastladığım, sıkıcı politika konusu açılır gibi oldu. Suat:
– Burada her şey serbest politika yok, dedi. Öyle sevindim ki anlatamam. Türkiye’de nereye gitsem televizyon sonuna kadar açılıyor, sohbet etmeyi insanlar çoktan unutmuş. Suat’ın bahçede her şey var, bir televizyon yoktu, sevindim.
Ülkemizde insanlar sohbet edeceklerine; başlıyorlar televizyon seyretmeye ya da akşam televizyonda izledikleri ve papağan gibi ezberlediklerini birbirlerine anlatmaya. Biri anlatıyor, diğeri tasdik ediyor. O bırakıyor diğeri başlıyor akşam haberlerde duyduklarını anlatmaya, diğerleri de onun unuttuğu ya da hatırlayamadığı yerleri tamamlıyor. Bunun adına sohbet diyorlar.
Eskiden insanlar gazetelerden okuduklarını diğerlerine anlatırdı. Köşe yazılarından okuduklarını da sanki kendi buluşuymuş yutturmaya çalışırlardı. Bu tür insanlara kültürlü denilirdi. Ülkemizde kendilerini ‘aydın’ diye niteleyen “gazete kültürü” yüksek, büyük bir kitle vardı. Şimdi onların yerini “derin bir televizyon kültürüne” sahip kişiler almış.
Suat’ın bahçede çağımızın bu bulaşıcı hastalığına yakalanmamış kişiler vardı. Güzel bir akşam geçirdik.
Paranın o şaşaalı pırıltısına kendini kaptırmamış, onun arkasına takılarak memleketi terk etmemiş, sonradan görme olmadığı her halinden belli, insanlığından hiç ödün vermemiş, sayıları günden güne azalan nadir arkadaşlardan biri Suat. Böyle bir arkadaşı olduğu için insan ne kadar gururlansa yeri.
O gece orada bulunan arkadaşlardan biri de Felsefe öğretmeni Hasan Değirmenci’ydi. Bakın Hasan arkadaşımız hakkın rahmetine kavuştu. Bugün aramızda yok. Bir gün gelecek hepimiz rahmetli arkadaşımız Hasan gibi yok olup gideceğiz. Allah geçinden versin tabii ki Suat da, ama onun arkasında Havadan Köyü’nde bir ilkokul kalacak. Zaman geçecek annesinden yeni doğan çocuklar büyüyecek, cıvıl cıvıl Suat’ın yaptırdığı okula koşacaklar. Tebrikler Suat,
Arkadaşın Emekli Öğretmen İsmail Samur.

Çağdaş Develi Gazetesi, 01 Kasım 2019, Sayfa 7

Share
49 Defa Okundu
#

SENDE YORUM YAZ

2+3 = ?

İLGİNİZİ ÇEKEBİLECEK DİĞER KÖŞE YAZILARI

  • Vakıf İnsan Amcam “M.Taki Cebeci’nin” Anısına

    24 Ocak 2020 Köşe Yazarları

    Vakıflar vardır, mahlûkat yaşadığı sürece onlara hizmet ederler. İnsanlar vardır, insanlığın yararına yaptıkları eserlerden dolayı öldükten sonra bile amel defterleri kapanmaz; İnsanlar fani, eserleri kalıcıdır. Merhum Öğretmen Amcam M. Taki Cebeci de vakıf insanlarından biriydi. Ömrünün son yıllarında gözlerinde fer, dizlerinde derman kalmadığı halde Ankara ve İstanbul'da hayırsever hemşehrilerinden yetimlere, muhtaçlara, yoksul öğrencilere eğitim ve öğretimlerine devam etmeleri için yardım toplardı. Ramazan ayı gelmeden gönüllere hitap eden ...
  • ANITKABİR BARIŞ ORMANI

    24 Ocak 2020 Köşe Yazarları

    Anıtkabir, toplam 750 bin metrekaredir. Bunun 120 bin metrekarelik bölümü Anıt Bloğu 'dur. Geriye kalan 630 bin metrekarelik bölümü ise, on binlerce ağaçtan oluşan Barış Ormanı'dır. Barış Ormanı, Anıtkabir'in tepesinde bulunan ve bu önemli kabri saran bir ağaçlık alandır. Doğu ve Batı Parkı olmak üzere iki kısımdan oluşmaktadır. Anıtkabir inşaatı devam ederken, toprak kaymasını önlemek ve çevresinde yeşil bir kuşak oluşturmak amacıyla ağaçlandırma çalışmaları yapılmıştır. Yani aslında Anıtkabir, dünyanın en önemli kabrini çepeçevre sarıp sarma...
  • DEVELİ’DE BİR HİZMET ERİ : MUSTAFA AKDOĞAN

    17 Ocak 2020 Köşe Yazarları

    “ Hiçbir sır,sonsuza kadar sır olarak saklı kalmayacaktır.” Bizde aile hatıraları pek yazılmaz. Bu bakımdan çevresine yardımı dokunan ve faydası olan nice aileler vardır ki nerdeyse unutulmuşlar dünyasındadır . Fakat gün gelir, bir vefalı el, hiç hatırda yokken öyle bilgiler erbabının önüne kor ki yazmak kaçınılmaz görür. Gerçek hizmet erlerinden öyleleri vardır ki adamın yok olduğu günlerde ortaya çıkar, hizmetlerini yaparlar ve fakat birden kendileri ortadan kaybolurlar. Bunun çok örnekleri vardır. Alkışlanmayı beklemezler ve görevleri son...
  • Sultan Sazlığı Milli Parkı (Kuş Cenneti)

    17 Ocak 2020 Köşe Yazarları

    Sultan Sazlığı: Kayseri ilimizin 70 km güneyinde, Develi İlçesi'ne 35 Km, Yahyalı İlçesine 24 Km, Yeşilhisar İlçesine 18 Km uzaklıktadır. Denizden seviyesinde ortalama yüksekliği 1074 metredir. Ev sahipliği yaptığı 300 civarında kuş türü ve 400'e yakın bitki türü ile doğayı gözlemlemek isteyenler için adeta bir cennettir. Aralarında turna, flamingo ve dikkuyruğunda olduğu kuşlardan kimi yaşam alanı olarak, kimi durup dinlenmek için, kimi de yavrularını dünyaya getirmek için bu güzel sulak alanı tercih ediyor. Sazlıklar arasında kayıkla gezilebi...