logo

Arkadaşım Suat Köylüoğlu

 

Hayırsever Suat Ağabey; Köylüoğlu ailesinin gururu. Gönlü ve sofrası herkese açık, Develi’ye son yıllarda yapılan hayır eserlerde büyük emeği ve katkısı var. Ortaokul ve Lise yıllarından arkadaşı İsmail Samur Hocam, Duayen Suat Ağabey ile ilgili sosyal medyada bu güzel ve içten bir yazıyı kaleme aldı. Suat Ağabey, ben akılsız mıyım da akıllı telefon kullanayım dediği için bu yazıyı belki okuyamamıştır. Virgülüne dokunmadan o yazıyı hocamın izniyle paylaşıyorum.

Arkadaşım Suat,

Tebrikler Suat. Bizim başaramadığımız işleri başardın. Biz paranın kolay kazanıldığı yerlere gittik, sen memlekette doğup büyüdüğün yerlerde kalmayı tercih ettin, biz elin memleketlerinin gelişmesine, kalkınmasına katkıda bulunurken sen kendi memleketinin kalkınmasına, gelişmesine katkıda bulundun.
Tebrikler Suat. Biz rahat yolu seçtik, yaşanması kolay yerlere kaçıp giderken, sen memlekette kaldın baba ocağını tüttürmeye devam ettin.
Tebrikler Suat. Biz kazandığımız paraları kendi zevkimiz için arabalara, yatlara, katlara yatırırken; tatillerde, lokantalarda, otellerde, motellerde tüketirken sen kazandığın paraların bir kısmını da olsa okul yaptırmak gibi kutsal bir işe harcamayı başardın. Bu büyük bir başarıdır. Başarılarını gönülden kutluyorum.
En son Develi’ye gittiğimdeydi, doğup büyüdüğüm yerdeydim, aradan 40 yıl geçmişti. Sokaklar genişlemiş. Eski toprak damlı evler yıkılmış, dallarından turfanda meyveler arakladığımız ağaçlar kesilmiş yerine koca koca apartmanlar dikilmiş. Şehrin sadece çehresi değil, içinde yaşayan insanlar da değişmiş. Eskiler benim gibi doğdukları yerleri terk etmiş, karınlarının doydukları yerlere göç etmiş, tanıdık kimse kalmamıştı. Sanki memleketimde değil, yaban ellerdeydim.
Sabah kalktık, mutat olduğu üzere eti, soğanı, biberi doğradık, tuzunu attık, tepsiyi koltuğumun altına aldım, mahalle fırınının yolunu tuttum. Fırına vardığımda hınca hınç adam doluydu. Herkes evde hazırladığı harcı fırıncının tezgâhına koymuş, sırasını bekliyordu. Selam verdim, tepsiyi tezgâha koydum, çekildim bir köşeye, sıramı beklemeye başladım.
Doğup büyüdüğüm mahalle fırınında bir tane olsun tanıdık bir yüz yoktu. Herkes birbirine bakıyor, bu yeni gelen misafiri tanıyan biri çıkacak mı diye bekliyordu. Genellikle mahalle fırınına dışarıdan kimse gelmediği için herkes merak etmişti, bu kim diye? Nihayet içlerinden biri dayanamadı:
– Nerelisin hemşerim? Dedi.
– Buralıyım. Develi’nin yerlisiyim, Dedim.
– Haa, öyleyse biz tanımayız, dedi. Gerçekten de biraz abartırsak Develi’nin yerlisi kalmamış, hepsi büyük şehirlere gitmiş yerleşmişti. Örneğin İstanbul’da Develi’den daha çok Develili yaşıyordu.
Öğleden sonra çarşıya çıktım. Nereye gideceğimi bilemiyordum. Kendi memleketimde yer garibine dönmüştüm. Sağa sola bakınırken Işık Oral’ı gördüm. İsveç’te yaşıyordu.
– Memleket ne hale gelmiş, hiç tanıdık yok, Dedim.
– Suat var. Gel gidelim, Dedi. Gittik. Gerçekten de herkes kaçıp gitmiş. Memlekette bir Suat kalmıştı. Suat dükkânın arkasına bir bahçe yaptırmış. Bahçeye geçtik. Laf lafı açtı. Gittikçe sohbet koyulaştı. Oh ne güzel etmiş! Nihayet bir arkadaş memleketi terk etmemişti. Kalacak yerimiz vardı.
Akşama doğru birkaç arkadaş daha geldi. Dolap açıldı. Başlandı etler, sebzeler doğranmaya…
Koca güveç çıkarıldı, ağzına kadar dolduruldu, pişirildi. Yedik, içtik, lafladık… Lafladık… Bir ara o her yerde rastladığım, sıkıcı politika konusu açılır gibi oldu. Suat:
– Burada her şey serbest politika yok, dedi. Öyle sevindim ki anlatamam. Türkiye’de nereye gitsem televizyon sonuna kadar açılıyor, sohbet etmeyi insanlar çoktan unutmuş. Suat’ın bahçede her şey var, bir televizyon yoktu, sevindim.
Ülkemizde insanlar sohbet edeceklerine; başlıyorlar televizyon seyretmeye ya da akşam televizyonda izledikleri ve papağan gibi ezberlediklerini birbirlerine anlatmaya. Biri anlatıyor, diğeri tasdik ediyor. O bırakıyor diğeri başlıyor akşam haberlerde duyduklarını anlatmaya, diğerleri de onun unuttuğu ya da hatırlayamadığı yerleri tamamlıyor. Bunun adına sohbet diyorlar.
Eskiden insanlar gazetelerden okuduklarını diğerlerine anlatırdı. Köşe yazılarından okuduklarını da sanki kendi buluşuymuş yutturmaya çalışırlardı. Bu tür insanlara kültürlü denilirdi. Ülkemizde kendilerini ‘aydın’ diye niteleyen “gazete kültürü” yüksek, büyük bir kitle vardı. Şimdi onların yerini “derin bir televizyon kültürüne” sahip kişiler almış.
Suat’ın bahçede çağımızın bu bulaşıcı hastalığına yakalanmamış kişiler vardı. Güzel bir akşam geçirdik.
Paranın o şaşaalı pırıltısına kendini kaptırmamış, onun arkasına takılarak memleketi terk etmemiş, sonradan görme olmadığı her halinden belli, insanlığından hiç ödün vermemiş, sayıları günden güne azalan nadir arkadaşlardan biri Suat. Böyle bir arkadaşı olduğu için insan ne kadar gururlansa yeri.
O gece orada bulunan arkadaşlardan biri de Felsefe öğretmeni Hasan Değirmenci’ydi. Bakın Hasan arkadaşımız hakkın rahmetine kavuştu. Bugün aramızda yok. Bir gün gelecek hepimiz rahmetli arkadaşımız Hasan gibi yok olup gideceğiz. Allah geçinden versin tabii ki Suat da, ama onun arkasında Havadan Köyü’nde bir ilkokul kalacak. Zaman geçecek annesinden yeni doğan çocuklar büyüyecek, cıvıl cıvıl Suat’ın yaptırdığı okula koşacaklar. Tebrikler Suat,
Arkadaşın Emekli Öğretmen İsmail Samur.

Çağdaş Develi Gazetesi, 01 Kasım 2019, Sayfa 7

Share
299 Defa Okundu
#

SENDE YORUM YAZ

3+5 = ?

İLGİNİZİ ÇEKEBİLECEK DİĞER KÖŞE YAZILARI

  • MEZİYETLİ BİR AĞABEYİMİZ : MAZHAR GÜNGÖR

    25 Eylül 2020 Köşe Yazarları

    Develi’de ortaokul ve lise bugünkü binalarında, aynı anda eğitim yapıyorlardı. İstiklal mezun olduğum 1959-1960 öğretim yılında , Develi Ortaokulu’na kaydoldum. Orta 1’de ve Lise !’de sınıfta kaldım. Sekiz yıl bu sayılı okulumuzda neler gördüm, neler! Develi Lisesi 15.09. 1957 yılında eğitim ve öğretime başlamıştı. Lisemiz 2.sınıfta bir yönetmelik değişimi ile ”Edebiyat ve Fen bölümleri”ne ayrılmıştı. Yalnız Fen bölümünün açılması için on beş öğrenci gerekiyordu. On dört öğrenci gerekiyordu. Fakat bir öğrenci eksikliği ile fen bölümü açıla...
  • Aşağı Everek’teki Osman Usta’nın “Numune Kıraathanesi”

    25 Eylül 2020 Köşe Yazarları

    Değerli hemşehrim Metin Usta ile bir konuşmamızda babası merhum Osman Usta'yı rahmetle andık. ”Babam 40 yıl İstanbul'da kaldıktan sonra Develi'ye dönmüş, Develi sevdası ağır basmış, bir Develi sevdalısıydı” diye anlattı. Develimizde İz Bırakan merhumu anmak maksadıyla ulaşabildiğim bilgiler ve fotoğraflar nihayetinde bu yazı kaleme aldım. Osman Usta'nın babası Kervancı Süleyman'dır (Hanife'nin Süleyman) olarak da tanınırmış. O yıllarda çevre vilayetlere Develi'de yetişen ürünleri atla götürür, oradakileri de Develi'ye getirir satarmış. Kervan ...
  • DÜNYA KALP GÜNÜ

    25 Eylül 2020 Köşe Yazarları

    Kalp- damar hastalığı gerek dünyada gerekse ülkemiz için tehdit olmaya devam etmektedir. Yaşamı tehdit eden sağlık sorunları arasında ilk sırada yer alan kalp hastalıkları, anne karnından başlayarak her yaş grubunda görülmektedir. Tüm dünyada olduğu gibi ülkemizde de kalp hastalığı ömrümüzü kısaltan en önemli nedenlerden birisidir. 2000 yılından bu yana her yıl 29 Eylül günü, “Dünya Kalp Günü” olarak kutlanmaktadır. Burada amaç, ülkemiz ve tüm dünyada en başta gelen ölüm sebebi olan kalp damar hastalıklarına dikkati çekmek, halkın bu şekilde b...
  • DEVELİ MEZARLIKLARI

    18 Eylül 2020 Köşe Yazarları

    Develi Mezarlıklarını, tarihi Develi köy mezarlıkları da başta olmak üzere (Ayşepınar, Çomaklı, Fraktın, Havadan, İncesu, Köseler, Madazı, Pungu, Soysallı, Sindelhöyük, Zile vs) dahil olmak üzere gezmediğim yer çok azdır. Ama o kadar arzu etmeme rağmen maalesef inceleyemediğim yerler de var. Mesela Karacaören, Kızık, Öksüt, Satı vs gibi. Mezartaşları bir köy tarihi ve bulundukları mekan için çok önemli yazılı belgelerdir. Tıpkı ibadethane olmaları ayrı bir konu ama kitabeli camiler de aynı konuda aydınlatıcı belge sunarlar.! Yeter ki dikkatli ...