logo

Arkadaşım Suat Köylüoğlu

 

Hayırsever Suat Ağabey; Köylüoğlu ailesinin gururu. Gönlü ve sofrası herkese açık, Develi’ye son yıllarda yapılan hayır eserlerde büyük emeği ve katkısı var. Ortaokul ve Lise yıllarından arkadaşı İsmail Samur Hocam, Duayen Suat Ağabey ile ilgili sosyal medyada bu güzel ve içten bir yazıyı kaleme aldı. Suat Ağabey, ben akılsız mıyım da akıllı telefon kullanayım dediği için bu yazıyı belki okuyamamıştır. Virgülüne dokunmadan o yazıyı hocamın izniyle paylaşıyorum.

Arkadaşım Suat,

Tebrikler Suat. Bizim başaramadığımız işleri başardın. Biz paranın kolay kazanıldığı yerlere gittik, sen memlekette doğup büyüdüğün yerlerde kalmayı tercih ettin, biz elin memleketlerinin gelişmesine, kalkınmasına katkıda bulunurken sen kendi memleketinin kalkınmasına, gelişmesine katkıda bulundun.
Tebrikler Suat. Biz rahat yolu seçtik, yaşanması kolay yerlere kaçıp giderken, sen memlekette kaldın baba ocağını tüttürmeye devam ettin.
Tebrikler Suat. Biz kazandığımız paraları kendi zevkimiz için arabalara, yatlara, katlara yatırırken; tatillerde, lokantalarda, otellerde, motellerde tüketirken sen kazandığın paraların bir kısmını da olsa okul yaptırmak gibi kutsal bir işe harcamayı başardın. Bu büyük bir başarıdır. Başarılarını gönülden kutluyorum.
En son Develi’ye gittiğimdeydi, doğup büyüdüğüm yerdeydim, aradan 40 yıl geçmişti. Sokaklar genişlemiş. Eski toprak damlı evler yıkılmış, dallarından turfanda meyveler arakladığımız ağaçlar kesilmiş yerine koca koca apartmanlar dikilmiş. Şehrin sadece çehresi değil, içinde yaşayan insanlar da değişmiş. Eskiler benim gibi doğdukları yerleri terk etmiş, karınlarının doydukları yerlere göç etmiş, tanıdık kimse kalmamıştı. Sanki memleketimde değil, yaban ellerdeydim.
Sabah kalktık, mutat olduğu üzere eti, soğanı, biberi doğradık, tuzunu attık, tepsiyi koltuğumun altına aldım, mahalle fırınının yolunu tuttum. Fırına vardığımda hınca hınç adam doluydu. Herkes evde hazırladığı harcı fırıncının tezgâhına koymuş, sırasını bekliyordu. Selam verdim, tepsiyi tezgâha koydum, çekildim bir köşeye, sıramı beklemeye başladım.
Doğup büyüdüğüm mahalle fırınında bir tane olsun tanıdık bir yüz yoktu. Herkes birbirine bakıyor, bu yeni gelen misafiri tanıyan biri çıkacak mı diye bekliyordu. Genellikle mahalle fırınına dışarıdan kimse gelmediği için herkes merak etmişti, bu kim diye? Nihayet içlerinden biri dayanamadı:
– Nerelisin hemşerim? Dedi.
– Buralıyım. Develi’nin yerlisiyim, Dedim.
– Haa, öyleyse biz tanımayız, dedi. Gerçekten de biraz abartırsak Develi’nin yerlisi kalmamış, hepsi büyük şehirlere gitmiş yerleşmişti. Örneğin İstanbul’da Develi’den daha çok Develili yaşıyordu.
Öğleden sonra çarşıya çıktım. Nereye gideceğimi bilemiyordum. Kendi memleketimde yer garibine dönmüştüm. Sağa sola bakınırken Işık Oral’ı gördüm. İsveç’te yaşıyordu.
– Memleket ne hale gelmiş, hiç tanıdık yok, Dedim.
– Suat var. Gel gidelim, Dedi. Gittik. Gerçekten de herkes kaçıp gitmiş. Memlekette bir Suat kalmıştı. Suat dükkânın arkasına bir bahçe yaptırmış. Bahçeye geçtik. Laf lafı açtı. Gittikçe sohbet koyulaştı. Oh ne güzel etmiş! Nihayet bir arkadaş memleketi terk etmemişti. Kalacak yerimiz vardı.
Akşama doğru birkaç arkadaş daha geldi. Dolap açıldı. Başlandı etler, sebzeler doğranmaya…
Koca güveç çıkarıldı, ağzına kadar dolduruldu, pişirildi. Yedik, içtik, lafladık… Lafladık… Bir ara o her yerde rastladığım, sıkıcı politika konusu açılır gibi oldu. Suat:
– Burada her şey serbest politika yok, dedi. Öyle sevindim ki anlatamam. Türkiye’de nereye gitsem televizyon sonuna kadar açılıyor, sohbet etmeyi insanlar çoktan unutmuş. Suat’ın bahçede her şey var, bir televizyon yoktu, sevindim.
Ülkemizde insanlar sohbet edeceklerine; başlıyorlar televizyon seyretmeye ya da akşam televizyonda izledikleri ve papağan gibi ezberlediklerini birbirlerine anlatmaya. Biri anlatıyor, diğeri tasdik ediyor. O bırakıyor diğeri başlıyor akşam haberlerde duyduklarını anlatmaya, diğerleri de onun unuttuğu ya da hatırlayamadığı yerleri tamamlıyor. Bunun adına sohbet diyorlar.
Eskiden insanlar gazetelerden okuduklarını diğerlerine anlatırdı. Köşe yazılarından okuduklarını da sanki kendi buluşuymuş yutturmaya çalışırlardı. Bu tür insanlara kültürlü denilirdi. Ülkemizde kendilerini ‘aydın’ diye niteleyen “gazete kültürü” yüksek, büyük bir kitle vardı. Şimdi onların yerini “derin bir televizyon kültürüne” sahip kişiler almış.
Suat’ın bahçede çağımızın bu bulaşıcı hastalığına yakalanmamış kişiler vardı. Güzel bir akşam geçirdik.
Paranın o şaşaalı pırıltısına kendini kaptırmamış, onun arkasına takılarak memleketi terk etmemiş, sonradan görme olmadığı her halinden belli, insanlığından hiç ödün vermemiş, sayıları günden güne azalan nadir arkadaşlardan biri Suat. Böyle bir arkadaşı olduğu için insan ne kadar gururlansa yeri.
O gece orada bulunan arkadaşlardan biri de Felsefe öğretmeni Hasan Değirmenci’ydi. Bakın Hasan arkadaşımız hakkın rahmetine kavuştu. Bugün aramızda yok. Bir gün gelecek hepimiz rahmetli arkadaşımız Hasan gibi yok olup gideceğiz. Allah geçinden versin tabii ki Suat da, ama onun arkasında Havadan Köyü’nde bir ilkokul kalacak. Zaman geçecek annesinden yeni doğan çocuklar büyüyecek, cıvıl cıvıl Suat’ın yaptırdığı okula koşacaklar. Tebrikler Suat,
Arkadaşın Emekli Öğretmen İsmail Samur.

Çağdaş Develi Gazetesi, 01 Kasım 2019, Sayfa 7

Share
719 Defa Okundu
#

SENDE YORUM YAZ

2+2 = ?

İLGİNİZİ ÇEKEBİLECEK DİĞER KÖŞE YAZILARI

  • ABBASZADE İBRAHİM EFENDİ (1899-1963 )

    11 Haziran 2021 Köşe Yazarları

    Abbaslar ailesinin atası Abbas Dede’dir. Aile de hep dedenin adıyla anıla gelmiştir. Aile Halep Türkmenlerinden üç değişik aile birlikte 18.asrın ortalarında Develi’ye gelip önce Kopçu köyü’ne yerleşmişler, kısa bir süre sonra Develi’ye ad vermiş olan Dev Ali (Seyyit Emir Ali) türbesinin etrafına yerleşmişlerdir. Yukarı Develi’de yerleşmişler ve kurdukları mahalleye de Kopçulu Mahahallesi adı verilmiştir. İlk nüfus sayımı olan 1821 tarihinde de mahalle sakinleri Kopçulu adıyla kayda girmiştir! Abbaszade İbrahim de diğer bütün aile ferleri ...
  • Kuruluşundan Bugüne Derneğimizin Hafızası Kitabında Onursal Başkan Av. Osman Deveci’nin Takdim Yazısı

    11 Haziran 2021 Köşe Yazarları

    Kuruluşundan Bugüne Derneğimizin Hafızası Kitabında Onursal Başkan Av. Osman Deveci'nin Takdim Yazısı Değerli Hemşehrilerim, İnsanlar genellikle maddi kazanç uğraşısı verirler, bunun için çalışırlar, bunun için çabalarlar. Neden, çünkü daha iyi bir gelecek, daha mutlu bir hayat sürmek için. Maddesel olarak bir yere gelmiş bireyler asli görevlerinden artan zamanlarda da topluma hizmette yer almalı, ülkeye ve insana hizmete omuz vermelidirler. Bu hizmetin karşılığı da manevi kazançtır, manevi kazancın getirdiği haz ve mutluluktur. Bu haz ve...
  • DÜNYA TÜKENMEZ KALEM GÜNÜ

    11 Haziran 2021 Köşe Yazarları

    Günümüzde kalem basit ve kolay bir yazma aracı olarak bilinmektedir. Kalemin tarihi çok eski çağlara dayanmaktadır. Özellikle sanayi devriminin ardından sanayinin de gelişmesiyle birlikte kalemin de bu gelişme ile paralel bir gelişme gösterdiğini görmekteyiz. İnsanlar asırlar boyunca mürekkebe batırılan tüylü kalemleri kullandılar. Ancak bu çok zahmetli bir olaydı. Çünkü sürekli sızıntı yapma problemi vardı. Ve ayrıca mürekkep sayfada çok yavaş bir şekilde kuruyordu. Modern zamanın yazım araçlarından bir olan “Tükenmez Kalem” icat edilip seri...
  • Gönül Sadakası

    03 Haziran 2021 Köşe Yazarları

    Okuyucu tarafından zaman zaman dersler çıkarılacak, kıssadan hisse alınacak metinler geliyor. Neşe ve sevinçler paylaştıkça çoğalır. Üzüntü ve kederler paylaştıkça azalır. İşe öyle dostlar ararız bazen. Bizimle üzülüp, bizimle sevinecek dostlar. Ama her şeyden önemlisi öncelikle bizim kendimizin omuz dayanacak bir dost olmamızdır. Bir hanımefendi anlatıyor: Biraz fasulye ve biraz pilav alarak bakır bir tepsiye koydum. Üzerine patlıcan, salatalık ve bir kaç tane kayısı ekledim... Tam dışarı çıkacaktım ki babam sordu: - “Nereye gidiyorsun kızı...